از همون اولش معلوم بود یه گیری تو کارش هست . تو اون شلوغی و خر تو خر شب جمعه قبرستون ، همچین اومد پارک کرد جلو پای ما که انگاری از غیب ظاهرش کردن. ماشینش ازین دودره های فضایی بود. ازینا که فقط عکسش تو مجله هاست . همچین برق می زد که هوس می کردی بلیسیش ! پیاده شد و صاف اومد پشت سر ما که واستاده بودیم واسه پذیرایی. دلم آشوب بود از ضجه ی صاب میت ها. نمیدونم این روزا چرا همه ش "کِی تِرین" عزا میافته به ما . میت یه دختره بود هم سن و سالای خودم. ازین تصادفیا . می گفتن با ماشین رفته تو دیوار! خوش به حال ما که ماشین نداریم. زیر چشی داشتم دختر مایه داره رو دید میزدم . اگه خدا اینا رو آفریده ، لابد ما رو ریده ! از هیچی کم نداشت. قد و قیافه و مایه تیله ... یهو نیگاشو پرت کرد تو چشام ! گاز می گرفت نیگاش . اومدم رومو برگردونم که یه پوزخند یه وری زد و گفت « اون مانتو جیگریه بیشتر بهت میاد ! با این سیاهه شدی شبیه کلاغا » جان ؟؟؟ برق از سه فازم پرید. هاج و واج گفتم : مگه شما میشناسی ما رو ؟ باز یه وری خندید و گفت : « فلاکت ! من خودم خلقت کردم !!! امضای من پای تمام نقاشیاته  !!! » خیالم راحت شد که دیوونه ست . این بچه مایه دارا همه شون سه چار تخته شون کمه .  لابد یه جا تو کیی تِرین عروسی دیده مارو. پرسیدم شما آشنای میتی ؟ یه نیگاه سرسری به شلوغی دم قبر انداخت و گفت « آره ، میشناختمش ...» دوباره اون سگه رو ول کرد تو نیگاش که « نشناختی ، نه ؟! » ول کن ما نبود انگاری . گفت « عجب خری هستی ! حالا کی تخمشو نداره تو روی اون یکی واسته حرف بزنه ؟!!» جون منیژ سکته هه رو زدم . هزار سال هم فکرم نمی رفت که این «ساره» هه این ریختی باشه . میخواستم برم تو شیکمش که چه مرگته تو هی میای گیر می دی به ما ؟ ولی محض حفظ پرِمسیژ نوک دماغمو گرفتم بالا و گفتم : خب حالا حرف حسابت چیه شما ؟ روشو برگردوند به شلوغی و زیر لبی غرغر کرد که «من اگه حرفم حساب داشت که الان اینجا نبودم نابغه ...» دختره تخته های اصل کاریش کم بود . با نیگاش یکی رو نشون داد کنار شلوغیا . یه دختر نحیف ِ نی قلیون بود که داشت رو صندلی از حال می رفت و بقیه بادش می زدن . گفت «خواهر جنازه ست ... عزیزترین بود براش ...» بعد چش گردوند اون عقب یه پسره رو نشون داد  که چشاش قرمز بود و اخم قشنگی داشت . گفت « مرد یواشکی هاش بود ... غیر منتظره ترین بود براش ...»  بعد هم یه ژست فیلسوفانه گرفت واسه ما که « دقت کردی این "تَرین" ها همیشه دور می افتن از جنازه ؟ » یه خنده ی عجیب زد به اون دورا و گفت « ولی قشنگ مُرد ... میدونی ؟ یه جورایی مخ-شاد میزد همیشه. عاشق صدای باد بود. پشت فرمون که میشِست هی گاز میداد که صدای باد بپیچه تو پنجره ها. اون روز هم از خَر-مستی صدای باد چشاشو بسته بود که دیوارو ندید... قشنگ مُرد ... تا لحظه ی آخر داشت می خندید ... باید همیشه قشنگ مُرد! »  زیادی خیالش راحت بود ! مشکوک میزد یه جورایی . گفتم : شما که اینقد اطلاعاتت کامله چیکاره میتی که یه قطره هم اشکِ غصه تو چشات نیافتاده؟ یه خنده ی مسخره زد و گفت « مُردن که غصه نداره. غصه مال زنده هاست . اونایی هم که نشستن اونجا دارن ضجه می زنن خَرن ! بعد هم به تو چه که من چیکاره شم ؟ » طفلکی وضعش از تخته و اینا گذشته بود . شَرِشو هم که نمیکَند بره . گفتم: مگه نیومدی دلداری صاب مجلسا ؟ برو دلداریشون بده دیگه ! بذا ما هم به کِی تِرینمون برسیم... ابروهاشو انداخته بالا که « کی گفته من اومدم واسه دلداری ؟! با تو کار داشتم !!!» بفرما ! همه رو برق میگیره ما رو این «ساره»هه . با دلخوری چش نازک کردم براش که : چیه ؟ باز می خوای فحش بدی ؟... برای اولین بار مهربون نیگام کرد و گفت « نه دیگه !  اون موقع هنوز داشتم تربیتت می کردم واسه این دنیا . چند تا فحش دادم که فحش خورِت مَلَس شه! گاهی لازمه پشت آدم با کمربند سیاه شه تا بفهمه به کی پشت کرده . حالا من بهت تخفیف دادم و با چند تا فحش سر و تهش رو هم آوردم ... امروز اما اومدم آزادت کنم ! حالا که نخای پشت گردنتو پیدا کردی دیگه کاری به کارت ندارم. برو خوش باش با زندگیت ...» چشاشو گردوند سمت پسر یواشکیه و هیزی کنان گفت « از اون پسر صدا قشنگه هم نا امید نشو ... تو ندیدی ، ولی اونم اخم قشنگی داره ! » دختره از جنازه هه هم تعطیل تر بود . با این دیوونه ها نباس دهن به دهن شد . از سر وا کنی گفتم : مرسی که آزادمون کردی . حالا برو بذا به کارمون برسیم ... آخرین خنده ی کجکی شو زد و رفت ... ما هم رفتیم پی پذیراییمون و دیگه هم ندیدیمش تا موقع جمع و جور کردن بساط که چشمون افتاد به این آگهی ترحیم روی ماشینا . به جون منیژ خودش بود ! حتی همزادِ دوقلوش هم نبود . خودِ خودش بود ... سکته هه رو که زدیم هیچ، از اون روز بد جوری هول افتاده تو دلمون . هر دقه منتظرم با اون ماشین مسخره ش ظاهر شه جلو پای ما ... جون منیژ از همون اولش معلوم بود یه گیری تو کارش هست.

فکر کرده می شوم انگار
من نیستم که هستم در این مرزهای بی تسکین ِ بی بعد فضا

پاییده می شوم انگار
با نگاه تیز چشم های نامرئی آدمکانی آدمخوار
در سرزمینی که هیچ گاه امن نبوده برای اندکی پرسه

بازی کرده می شوم انگار
در کالبد عروسکی خیمه شب بازی
که هزار بار دستانش را تا پشت گردنش بالا برده
ولی نخ هایی را که از آویزان است پیدا نکرده

از راه كه رسیدم ، فاطی كوچیكه انگاری كه كمین كرده باشه واسه ما با اخمای گره زده، شیشه به دست اومده تو شیكممون كه « بفرما ! مُرده ! حتی یه بار هم اژدها نشد ! » نیگا به جنازه ی مارمولك ته شیشه انداختم كه دُم نداشت ... « دُمش كو پس؟ » دوباره اخم ریخته تو صورتش كه « دیروز كه منوچ میخواست دُمشو آتیش بزنه یهو كنده شد ! اژدها هم نشد ! ... تو گفتی اگه بهش علف بدیم و دمشو آتیش بزنیم اژدها میشه ... ولی این فقط مُرد! » عجب گیری افتادیم از دست اینا... چند روز پیش همین جِزقله آبجیه اومده میگه « آبجی منیژ ، واسه تولدم یه اژدها میخری ؟» جان ؟؟؟ میگم اژدها میخوای چیكار ؟ یه لقمه چپت میكنه! میگه « میخوام سوارش شم برم مدرسه ! » میگم اونكه تو میخوای ماشینه . میگه « نه من خودم تو اون كارتونه دیدم ! همه شون با اژدها می رفتن مدرسه » هرچی آتیشه از تنبون این تلویزونه ! از سر وا كنی گفتم اژدها خریدنی نیست كه . اینا همه شون اولش مارمولكن. چیزی كه میكندشون نره غول، یه علفیه به اسم «آمبیشه»* اینو كه می خورن هی بزرگ و بزرگ تر میشن و كله شون میره بالای ابرا و یه چیزایی می بینن و یه حرفایی میزنن كه ملاج دورو بری ها به سوت ممتد می افته. مردم هم هی دورش جمع میشن و براش كف می زنن و ریسه می رن تا آخرش طرف میشه سیاستمدار ! به كسی هم سواری نمی ده... یه كم بر و بر نیگام كرده می پرسه « اژدهای آتیشی چی ؟ » این فاطی كوچیكه گیر كه میده باس با چكش بادی گیرشو وا كرد . گفتم اونا چینیَن. اون قدیما یه بار تو چین دُم یكی از همین اژدها ها رو آتیش زدن و گفتن حالا مَردی خاموشش كن ! اون بی نوا هم هی دور خودش چرخید و چرخید و فوت كرد تا به تلو تلو خوری افتاد. یهو اون وسط گود شروع كرد به فش وفش و آتیشی به پا شد كه دود از كله ی مردم بلند كرد و جرقه انداخت به اونجای همه ... من ِ ساده رو بگو كه فكر كردم سرو ته قضیه هم اومده ... می گم بش چی دادی بخوره ؟ میگه «كاهو!» میگم مگه بُزه كه كاهو بخوره ؟ به این باس پشه می دادی ! اون علفا كه من گفتم مال خارجستونه . تو این خراب شده پیدا نمیشه. برو چالش كن این بدبختو ... اووخ ! امروز هم تولدشه ! موندم جای اژدها چی بخرم براش.

مرحوم دكارت می فرمایند : « می اندیشم، پس هستم ! » ولی ما همین جوری هستیم كه هستیم ! به كسی چه ؟!

پارسال كه عصی باباش براش "پی سی" خریده بود و از ذوقش داشت این بلاگو واسه ما راه مینداخت، گفت بیا در فضای مجاز شاعری كن كه فضای مجاز خوب چیزیه و بدون وجودش كُمیت چرخه ی حیات میلنگه!  ما یه كم نازو عشوه اومدیم كه ما وقت نداریمو منیژكو چه به این قرتی بازیا و ما مورچه ای بیش نیستیم در جمع شعرا و نوشته هامون مث وَنگ نوزاده میون خرناس عربده كِش های حرفه ای و این حرفا . عصی اما زیر بار نرفت و گفت این نازو ادا هات به یه وَرم ! منیژكی كه من میشناسم بالتخم و تحقیق مُرده ی این جنگولك بازیاست . خلاصه این شد كه ما به فضای مجاز اومدیم و با شما اُناس بلاگ نگار و شاعر و خرهیفته آشناییَت پیدا نمودیم.در این بین التفات یافتیم كه افراد مغز كروكودیل خورده ای هم هستند در این فضا ، كه در هر فاصله ی چند پیكسِلی ِ بین دو كلمه از نطق ما، خمپاره ای از مافیهاخالدونشون در می كنن به نوشته های ما و از پشم خر گرفته تا چیز ثریا ، به همه جا گیر می دن و ایرادها و بهونه هاشونو به همراه محتویات دیگر معده ، از حلقومشون خارج كرده و سرازیر كلمه های بی نوای ما میكنن. نمونه ش همین «ساره» هه ! كه به طرز مشكوكی از همون اوایل هی به ما گیر می داد و مدتی هم خصوصی فحاشی میكرد و حالا هم كه از طفولیت مجازی درومدیم و خرهیفته تر شدیم و اسباب كشی كردیم باز دوباره پیداش شده . هیچ آدرس و آماری هم از خودش در نمیكنه ! من از همین "تِری وون" به شما اعلام می كنم : شما اگه تخمشو داری بیا تو روی ما وایسا و حرفتو بزن ! و اینقدر پشت مجازیت دنیای مجاز قایم نشو ...